Limburg blog

Over Spinvis’ vorige voorstelling ‘Op een avond in het Heelal’ schreef de pers: ‘De voorstelling is een ketting van pareltjes geworden. Alles is bij Spinvis poëzie. Hij bezit de in Nederland zeer zeldzame klasse om ogenschijnlijk concessieloos muziek en tekst hun eigen weg te laten vinden in een lied en het toch als een geheel te laten klinken.’ (De Volkskrant). Het AD liet zich hypnotiseren: ‘Die trance stelt Spinvis in staat om zijn publiek mee te voeren in een wonderbaarlijk universum, waarin zelfs gevonden voorwerpen een magische glans krijgen.’ Vijf jaar heeft Spinvis nodig gehad om zich definitief in de top van de Nederpop te nestelen. In 2008 gaat Spinvis een muziekspeelfilm maken, à la ‘A Hard Day’s Night’. Hierna keert hij dus met ‘Op z’n eentje’ terug naar het theater.

Brigitte Kaandorp schept duidelijkheid in een onduidelijke wereld. Zij trakteert haar publiek op een heldere, overzichtelijke show, waarin zij heldhaftig terrein terugwint op de wanorde om ons heen. Ze trekt een paar ferme conclusies en de toeschouwer keert tenslotte huiswaarts met enkele nuttige, bruikbare zekerheden. Tenminste, dat is Brigitte Kaandorp van plan. Het kan natuurlijk zijn dat er andere dingen gebeuren, tussendoor. Dingen die niet de bedoeling zijn of die zich toevallig aandienen. Meestal ingeleid met een ‘ik zat te denken…’ een ‘nou je het zegt…’ of een ‘ik heb trouwens…’ En zo is Kaandorp weer ouderwets goed. Of, zoals de Volkskrant het verwoordde: "nu is het weer piesen in de broek van het lachen, en zo zien we Kaandorp toch het liefst."

Brigitte Kaandorp schept duidelijkheid in een onduidelijke wereld. Zij trakteert haar publiek op een heldere, overzichtelijke show, waarin zij heldhaftig terrein terugwint op de wanorde om ons heen. Ze trekt een paar ferme conclusies en de toeschouwer keert tenslotte huiswaarts met enkele nuttige, bruikbare zekerheden. Tenminste, dat is Brigitte Kaandorp van plan. Het kan natuurlijk zijn dat er andere dingen gebeuren, tussendoor. Dingen die niet de bedoeling zijn of die zich toevallig aandienen. Meestal ingeleid met een ‘ik zat te denken…’ een ‘nou je het zegt…’ of een ‘ik heb trouwens…’ En zo is Kaandorp weer ouderwets goed. Of, zoals de Volkskrant het verwoordde: "nu is het weer piesen in de broek van het lachen, en zo zien we Kaandorp toch het liefst."

Brigitte Kaandorp schept duidelijkheid in een onduidelijke wereld. Zij trakteert haar publiek op een heldere, overzichtelijke show, waarin zij heldhaftig terrein terugwint op de wanorde om ons heen. Ze trekt een paar ferme conclusies en de toeschouwer keert tenslotte huiswaarts met enkele nuttige, bruikbare zekerheden. Tenminste, dat is Brigitte Kaandorp van plan. Het kan natuurlijk zijn dat er andere dingen gebeuren, tussendoor. Dingen die niet de bedoeling zijn of die zich toevallig aandienen. Meestal ingeleid met een ‘ik zat te denken…’ een ‘nou je het zegt…’ of een ‘ik heb trouwens…’ En zo is Kaandorp weer ouderwets goed. Of, zoals de Volkskrant het verwoordde: "nu is het weer piesen in de broek van het lachen, en zo zien we Kaandorp toch het liefst."

In Theater De Liefde wordt de laatste voorstelling gespeeld voordat het wordt gesloopt. Volgend jaar zal er een nieuw gebouw staan, met twee zalen: De Grote en De Kleine Liefde. Lo (Derek de Lint), toneelschrijver en acteur, speelt met zijn vrouw Ellen (Renée Soutendijk) de autobiografische afscheidsvoorstelling. Het stuk is gebaseerd op zijn moeilijke relatie met een Antilliaanse vrouw. Deze vrouw, Grace (Kitty Courbois), heeft al die tijd in de zaal gezeten en verschijnt na afloop op het lege toneel. Terwijl in de foyer het afscheid van het gebouw wordt begoten, ontstaat tussen het drietal een bewogen liefdesdrama.

Regie en tekst: Ger Thijs

Vier boezemvrienden komen jaarlijks bij elkaar in het kleine Hotel Atlantico aan de Portugese kust om hun vriendschap, hun succes en vooral zichzelf te vieren. Maar dit jaar is alles anders. Een onbetrouwbare werkster, een ridderorde, een afwijzing, jaloezie en de dood gooien roet in het eten. De anders zo onbezorgde lach krijgt een bange echo, de wijn een wanhopige afdronk. En terwijl de pensionhoudster niets anders te doen heeft dan volslagen nutteloos de getijden bij te houden in een schriftje, vult het leven van de vrienden zich met blinde paniek. Hoeveel storm kan een vriendschap verdragen? ‘Hotel Atlantico’ kent een interessante cast, die stevige banden met de cabaretwereld heeft. Voorop loopt cabaretier Marc-Marie Huijbregts, die in zijn eentje al goed is voor volle zalen. Paul Groot kennen velen van zijn typetjes in ‘Koefnoen’, terwijl Dick van der Toorn en Hajo Bruins hun sporen op het theatervlak als regisseur en als acteur ruimschoots verdiend hebben.

Regie: Kees Prins
Tragikomedie van Frank Houtappels (o.a. ‘Koefnoen’, ‘Uit Liefde’, ‘’t Schaep met de 5 Pooten’ en ‘Gooische Vrouwen’).
Met o.a. Marc-Marie Huijbregts, Paul Groot, Dick van der Toorn en Hajo Bruins

Op de Scheve Schuit heeft Steven een raar ding meegenomen. Het zit verstopt onder een doek. Niemand van de piraten heeft het nog gezien. Maar dan komen er rare geluiden vanonder het doekje en begint het te praten. Steven kan het niet langer verhullen en haalt het doekje eraf. En daar zit Lorre… de Papegaai van Piraat Roodbaard. Piet wil het beest niet hebben en vindt dat Lorre de Schuit moet verlaten, totdat ze erachter komen dat Lorre misschien wel weet waar de Schat van Roodbaard ligt…